About

JosselinAangenaam! Josselin Gordijn, 21 jaar jong en een bijna zorgeloze studente Journalistiek.

Ik kom uit een warm nest dat inmiddels al tien jaar in Valkenswaard vertoeft. Dit Brabantse dorpje geldt als mijn thuishaven waar ik mijn puberteit heb doorgebracht en mijn eeuwenoude vrienden wonen. Sinds een jaar woon ik op kamers in Utrecht, wat me verschrikkelijk goed bevalt. Mijn studententijd is tot nu toe precies zoals ik altijd gedroomd had dat deze zou zijn. De ingrediënten: Een gezellig, ongeordend en smerig studentenhuis met ongeremde huisgenoten. Een stel enthousiaste, artistieke vrienden afkomstig van de School voor de Journalistiek. Twee geweldige zussen die -in tegenstelling tot ik- het leven snappen en beheersen. De één heeft een  geniaal design bureau, de ander is onder andere stemactrice en heeft een prachtige baby. En verder een lief vriendje waar ik graag naast wakker word en met wie ik leuke dingen doe.

Ik geniet van de nacht die altijd te kort is, productief kan zijn en vol zit met verassingen. En ik geniet van de dag. Elke 24 uur een nieuwe, waarin niks vaststaat. Ik houd van dit losse leven, de ‘we zien wel’ – ideologie en het feit dat ik zelf mag en kan beslissen wat ik uitvreet op zo’n dag (of nacht).

Maar één ding is absoluut niet zoals ik het me had voor gesteld. Hoe zeer ik ook geniet van al het ongeremde om mij heen, er is iets dat elke dag aan me knaagt. Mijn vader is al een aantal jaar ernstig ziek. Hij heeft Alzheimer. Een verschrikkelijke ziekte. Destructief voor hem- en voor ons, als naasten. Ineens is het duidelijk wat voor waarheid er zit in geeikte zinnen als ‘in voor- en tegenspoed’ en ‘als ik maar gezond oud word’.

Wat blijft er over van je leven als je enkel nog een schim bent van wie je ooit was? Als je niet meer weet wie je kinderen zijn? Als de koffiepot je grootste vijand is?

Mijn vader behoort tot één van de 12.000 jong dementerenden in Nederland. Dit blog gaat over hem, over zijn dagelijkse worstelingen met de standaardaspecten van de samenleving. Over het onbegrip van buitenstaanders, over de zorgmolen waarin mijn familie verstrikt zit. Maar ook over positiviteit in deze klotetijd. Want waar ben je zonder?

Voor velen zal dit een ver van zijn bedshow zijn, vooral voor mensen van mijn leeftijd. Maar als je nagaat dat 1 op de 5 mensen dement wordt, komt het ineens heel dichtbij.

22 thoughts on “About

  1. Hoi Josselin, ik werk met je vader op Stokerwei als muziektherapeute!! Wat je tot nu toe hebt geschreven is prachtig…………..ga zo door, want ik ga je zeker volgen!!!

  2. Josselin, kei goed. Een eerlijk verhaal waar veel mensen hun steun uit kunnen halen. Vooral kinderen van ouders met deze afgrijselijke ziekte. Het is heel begrijpelijk beschreven precies hoe dat je vader kan zijn.
    Wat zullen je moeder, zussen en Daan trots op je zijn. Wij ook trouwens, want niet iedereen heeft Josselin als buurmeisje. Top en heel veel succes, ik ga je zeker volgen.
    Liefs Hannie en ook een beetje van de rest.

  3. Hou Josseline. Ik heb vandaag je blog “ondekt”. Via mijn zus die het weer via BNN today meekreeg. Heb aan een stuk zitten lezen! Ik ben Maura en ook een dochter van een dementerende vader. FTD is de diagnose zo’n 6 jaar geleden geweest. Hij woont in een verpleeghuis ondertussen. Bloggen of mijn vader filmen per moment dat ik hem zie, is altijd iets geweest wat heeft rondgegonst in mijn hoofd, maar nooit vaste vormen heeft gekregen. Maar zoals jij de buitenwereld een kijkje probeert te geven in het leven van een ogenschijnlijk normaal gezin, maar waar de dementie een naar spelletje in probeert te spelen, vind ik echt super!
    Heb je al gehoord van de tentoonstelling “gezichten van dementie”? Google maar eens. Herman van Hoogdalem heeft o.a. mijn vader vereeuwigd en Gijs Wanders heeft een boek en kleine portretten op film vastgelegd. Het is vanaf 2 februari te zien in het museum in Assen. Het is ver weg, maar wel de moeite waard!
    Vanaf nu sta je in mijn rijtje vaste blogs!

    • Hoi Maura, dank je wel voor je reactie!
      Ik heb vaak het idee gehad dat ik de enige was die dit doormaakte. Ik wist heus wel dat dat niet zo was, en dat er nog honderden waren zoals ik, maar ik zag ze nooit.
      Vandaar dat het me ‘goed’ doet dat jij een reactie plaatst!

      Toevallig zei mijn moeder al dat ze iets gehoord had over deze tentoonstelling. We zijn zeker van plan om een kijkje te gaan nemen!

      Bedankt,
      groet Josselin

  4. Hallo Josselin,
    Gisteravond zei ik het je al: je bent een meisje met veel inhoud, en nu ik op je blog heb gelezen, weet ik het zeker. Ik vind het heel prettig dat ik je heb ontmoet.
    Je vader zou trots op je zijn.
    Groetjes

    Irene Hagemans, Mook

  5. Ik lees net jouw interview in het novembernummer van nouveau. ik ben niet bekend met Alzheimer in mijn directe omgeving maar ik moest je gewoon even laten weten dat ik het interview maar ook je blog prachtig vond beschreven.Ik wens jou en je familie veel liefde toe.

  6. Hallo josselin

    Ik heb een stuk van je blog gelezen, wat herkenbaar zeg.
    Mijn moeder had Alzheimer en het leverde vaak zielige en rot momenten op, maar ook hilarische.
    Mijn moeder is vorig jaar in maart opgenomen in een verpleeghuis en dit jaar feb overleden.
    Ik mis haar ook al was ze geestelijk niet aanwezig je kon er naar toe en haar een kus of een knuffel geven, gelukkig heeft ze voor ons gezin tot het laatst toe een blik van herkenning gehad.
    Ik weet hoe zwaar het is, geniet van de momenten met je vader,

    Groeten adrielle

  7. Hoi Josselin,

    Heb je net gezien op tv met je vader en moeder. Wil je even laten weten dat ik jullie geweldig en dapper vind en wens jou en je familie veel sterkte toe.

    Groet Cees

  8. Lieve Josselin,
    Ik heb afgelopen avond met tranen in de ogen en met veel bewondering de uitzending op tv gevolgd.Ik wilde graag vernemen hoe het nu met jullie gaat.Hopelijk zijn er nog intense momenten van chaleur met elkaar.Je bruist nog steeds zo te lezen .
    Dikke knuffel,
    Leo van Diepen,je oud gym-docent en mentor van Were Di

    • Meneer van Diepen! Wat leuk dat u gekeken hebt en dat u hier reageert!
      We doen ons best om de tijd die ons nog rest met z’n vijven (ik heb ook nog twee zussen) zo fijn mogelijk te maken. En dat lukt aardig, al denk ik niet dat het ooit went dat mijn vader in een verzorgingstehuis zit!
      Ik ben ook benieuwd hoe het met u gaat. Bent u nog altijd docent op Were Di?
      Nogmaals, hartstikke lief dat u een bericht achter heeft gelaten! Bedankt!
      Liefs, Josselin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s