Het Alzheimercafé: Gezellig praten over ongezelligheden

‘Mam, ik ga vanavond naar het Alzheimercafé in Eindhoven.’
Zo begon afgelopen maandag een telefoongesprek tussen mijn moeder en mij.
“Oh. Zal ik meegaan?”, vroeg mijn moeder.
“Ja graag, maar waar laat je papa dan?”

Enkele uren later bevond ik mij op de bank in Valkenswaard, tussen mijn ouders in. Mijn moeder besloot het er op te wagen.
“Pap, ga je mee vanavond? Naar een Alzheimercafé?” 
Mijn vader keek ons aan, één voor één. Hij zei niets, maar zijn houding straalde lichte spanning uit. 
“Waarom?”
Ik antwoordde: “Omdat ik dat een keer gezien wil hebben. Ik ben er nog nooit geweest en ik wil weten wat het is.”

Stilte.

“Nou, dan moeten we dat maar eens proberen”, zei mijn vader. Mijn moeder en ik keken elkaar snel aan. Pfieuw. 

Het café

Het Alzheimercafé

Het Alzheimercafé

Een Alzheimercafé is een maandelijks bijeenkomst voor mensen met dementie, hun naasten en andere geïnteresseerden. Nederland telt meer dan 200 café’s, verdeeld over het hele land. Elke bijeenkomst heeft een thema. Deze verschilt van plaats tot plaats. Meestal komt er een professional en/of een ervaringsdeskundige een praatje houden en is er ruimte om ideeën en ervaringen omtrent dementie uit te wisselen met andere bezoekers.

De uitstraling van een echt café

De uitstraling van een echt café

De bijeenkomst waar wij naar toe gaan, vindt plaats in het DAF-museum in Eindhoven. Tussen de trucks en showauto’s is een klein, knus cafeetje nagebootst, compleet met gezellig gedekte cafétafeltjes en sfeervolle livemuziek van een accordeonist. Het ruikt er naar autobanden, koffie en warme lampen. Een aardige vrijwilligster wijst ons de weg. “Neemt u daar een kopje koffie met een koekje. Mocht u geïnteresseerd zijn, dan vindt u daar de stand van Alzheimer Nederland, met informatie en literatuur.” Ik besluit even een kijkje te nemen bij deze literatuurstand en sta al snel te neuzen in het grote aanbod dat er te verkrijgen is. Titels als ‘Ik ben al vier jaar weduwe, alleen mijn man weet het nog niet‘ en ‘Een opa met gaatjes‘, zetten me aan het denken.

Op vakantie met ‘bijzondere partners’ 

Het onderwerp van deze avond is ‘op vakantie met een partner met dementie’. Een ambassadrice van Het Vakantiebureau.nl toont een filmpje en vertelt over de mogelijkheden die er zijn als je samen met je partner met dementie op vakantie wilt. Vakantiebureau.nl biedt dergelijke vakanties in- en buiten Nederland. Op deze manier kunnen partners op vakantie in een groep, bestaande uit ongeveer zestig ‘lotgenoten’ en nog eens twintig vrijwilligers. Alles lijkt mogelijk in deze vakanties. Er worden activiteiten aangeboden, maar iedereen mag z’n eigen gang gaan. En dat is, volgens de ambassadrice, de kracht van dit vakantiebureau. De deelnemers zitten nergens aan vast, maar er worden wel genoeg activiteiten aangeboden én een groot deel van de zorg voor de persoon met dementie wordt overgenomen.
En dat is nodig, zo beamen verschillende mantelzorgers in de zaal. “Op vakantie gaan is niet meer zo gemakkelijk als vroeger, ik ben continue met mijn man bezig”, zo vertelt een bezoekster. Een andere vrouw vult aan: “Het lijkt me fijn als ik écht vakantie zou kunnen vieren”.

Er worden continue vragen gesteld aan bezoekers van het Alzheimercafé. Hierdoor krijg ik het idee dat we in een soort interactieve toneelvoorstelling zijn beland.

Pa

Aandachtig luisteren naar de presentatie

In het begin keek ik steeds zenuwachtig naar mijn vader als de term ‘Alzheimer’ of ‘dementie’ viel. Ik kon mijn vader niet peilen.

Hij was erg stil. Ik begon me af te vragen of het een slimme zet was geweest om hem hiermee naar toe te nemen. Waar zou hij nu aan denken? Onderzoekend keek ik hem meerdere malen aan. De inhoud van het promotiepraatje begon me steeds minder te boeien. Dan worden mijn twijfels beantwoord met een knipoog van pa’s kant. Het is goed. Gelukkig.
We voeren een mini-discussie over hoe je het woord ‘pastoor’ uitspreekt (want is dat pástoor, zoals de ambassadrice zegt, of pastóór, zoals ik dat zeg?) en dan is het pauze.

pa

De accordeonist neemt zijn plaats weer in, tot groot genoegen van mijn muziekliefhebbende vader. Met mijn moeder heb ik een kort gesprek over het onderwerp van deze bijeenkomst. Een heel goed initiatief, die vakanties, en ongetwijfeld goed geregeld. Maar mijn ouders horen daar niet thuis. Nog niet. De gemiddelde leeftijd van de mensen die voor dergelijke vakanties kiezen is boven de 70 jaar. En daar past mijn moeder in elk geval niet bij.

Tijdens het vragenrondje blijkt dat een andere bezoeker er ook zo over denkt. “Zijn er ook dergelijke vakanties voor jong dementerenden?”, is zijn vraag. Nee, die zijn er nog niet. Omdat er ‘niet genoeg vraag naar is’, aldus de ambassadrice. Jammer, want ik denk dat deze er wel is. Er zijn inmiddels zo’n 12.000 jong dementerende personen in Nederland en ik kan me ergens voorstellen dat deze ook graag op een dergelijke vakantie willen.

De presentatie is afgelopen en er worden bloemetjes uitgedeeld. De ambassadrice krijgt een boeket, een jarige vrijwilligster krijgt er eentje. Maar er zijn er nog een paar over. De presentatoren van de avond, twee ervaren psychologen, reiken de laatste boeketjes uit aan willekeurige bezoekers. Als een soort steuntje in de rug.

Er word geapplaudisseerd. Mijn moeder en ik kijken elkaar aan. Papa ziet er moet uit. We gaan naar huis. Het is genoeg geweest.

Kijk hieronder voor een filmpje!

Advertenties

5 thoughts on “Het Alzheimercafé: Gezellig praten over ongezelligheden

  1. Ja, en daarna nog een andere, ben even kwijt welke. Komt waarschijnlijk doordat het woord vakantie vaak voorkomt in je verhaal…

  2. Ik zie helemaal geen advertenties. Dat kun je zo instellen op je browser 🙂 Prachtig blog heb je, Josseline. Wat goed dat jullie naar het Alzheimercafe zijn geweest. Maar vooral; wat ongelooflijk dapper dat je een lans breekt voor jonge alzheimer-patienten en hun familieleden. Je geeft al die mensen een stem!

    • Bedankt! Naar mate ik langer bezig ben met dit ‘blogonderzoek’ merk ik dat ik het inderdaad belangrijk vind dat er meer aandacht komt voor deze groep Alzheimerpatiënten.
      Ik hoop dat ik in ieder geval kan bijdragen aan de bekendheid ervan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s